07Feb

Bram Carlier


Lopen om te hopen

Steken in mijn zij, toch voel ik me vrij
Is this the runner’s high? I feel like I fly
Tot die 70-jarige dame me plotseling passeert
Eigen tempo! Het is niet dat het me deert
Snelheid of kilometers zijn niet van tel,
Dit mooie goede doel, dat zeker wel

Zweetdruppel per druppel en voet voor voet
Ondanks de kleine krampjes, doet dit me goed
Even geen gemaal, de muizenissen geen verhaal
In die verbondenheid, is daar weer even het ‘normaal’
Het ‘normaal’ waarop we wachten, waar we allen zo naar smachten
Dat deze uitdaging het leed wat mag verzachten
En helpen, de moed niet te verliezen, terwijl die coronacrisis maar blijft briezen

Weldra is het weer aan ons, om weer ten volle te leven
Kom op, hou vol, het duurt nog maar heel even
En ondertussen? Ondertussen blijf ik lopen
Lopen? Ja! Want van lopen ga je hopen

Leave a reply